Bu köy de Erciyes dağının doğusunda, İncesu’nun ise güneydoğusunda, Kara Saz’ın da güneyindedir. Küçük bir köy olup 60 hane kadardır. İncesu’ya 12 km. uzaklıktadır.  Geçimleri davarcılık ve sazdan ot biçmekten ibarettir. Eskiden fırınlarda berdi denilen sazda biten bir ot yakılırdı. Bu otu biçmek ve fırınların ihtiyacını sağlamak, kamış biçip satmak suretiyle geçinirlerdi. İncesu ve köylerinde evlerin üstü tamamen ağaç örtü olup ağaç üzerine kamış atılır, kamışın üzerine samanla karışık pişirik çamuru dökülür, ondan sonra da topraklanılırdı. Yuvak denilen taş silindirle sıkıştırılır, yağmurdan kardan korunurdu. Kamış, geçer akçe gibi idi. Kara sazın zararlarını daha önce  saydım ya bu sazdan kunduz bile tutulmuştu. Bir sarı kürklü kunduz tutulmuş ve dericilere satılmıştı. Adının oradan kalmış olduğu söylenir.
Bu köyde de eski bir mescit ve köhne bir okul vardı. Çiftçilik belli başlı meşgaleleridir. Sıtma bu köyde de yapacağı kadar zulmü yapmıştır. Köyün önünde bir göl vardır. Yazın suyu kuruduğu zaman pembe beyaz renkte bir tuz teşekkül eder. Bu tuz, bir iki santim kalınlıkta ve acıdır. Uyuz olan keçilere bu tuzdan sürülür ve keçi iyi olur. Biraz fazla sürülünce de hayvanı derhal öldürür. Çok dikkatli kullanmak gerekmektedir. Bir zamanların Reji idaresi bu tuza sahip çıkar ve zamanı gelince de toplatıp develerle İstanbul’a sevk ederdi. Şimdi ise kullanılmamaktadır. Kendi biter, kendi erir. Tahlil ettirmeye değer. Köy muhtarları veya İncesu belediye reislerinin dikkat nazarlarına arz ederim.
Köyün alt tarafında ve saza akan iki pınar vardır. Elmalı Pınarı ile Dolduran Pınarı. Erciyes’ten atılan bir elmanın bu pınardan çıkmasıyla bu pınara Elmalı Pınarı denildiği rivayet edilir. Suyla ilgili en sık rastlanan rivayetlerden biri de budur. Eski Türklerde olan su inancı ile ilgilidir. Suyun gözesine elma bırakmak, bir çobanın asasının suyun gözesinde ırmağa akması gibi çok yaygın inanışlar bulunmaktadır.

 Daha fazla bilgi  http://www.incesu.tv